Met de albums Miss Machine (2004) en Ire Works (2007) leek Dillinger Escape Plan het toegankelijke pad steeds verder te bewandelen. Relatief gezien dan, want ondanks de wat meer catchy passages en elektronica was er nog steeds ruimte te over voor complexe ritmes met de subtiliteit van een bulldozer en vernietigend krijsende gitaren. Op Option Paralysis weet de band uit New jersey de gekmakende mathcore van hun debuut aan te vullen met de wat meer geciviliseerde experimenten van hun vorige twee platen. In plaats van een compromis levert dat echter een combinatie op die minstens een kwadraat van eerder genoemde krachten is. Net als je denkt dat je muzikaal gezien niet dieper in de krochten van de hel kunt geraken, tilt zanger Greg Puciato met sterke zanglijnen tot in de wolken. Een verwarrende trip inderdaad, die de luisteraar genadeloos maar heerlijk afmat. Door de jaren heen heeft Dillinger Escape Plan zich meester bewezen van dit intensieve subgenre, een titel die op option Paralysis weer eens met bloed, zweet en tranen onderstreept wordt.